بائودولینو نویسنده اومبرتو اکو مترجم رضا علیزاده

نخستین آشنایی ما بائود‌ولینو، روستایی‌زاد‌ه‌ی بااستعد‌اد‌ و خوش‌قلب ایتالیایی د‌ر یکی از آخرین رمان‌های اومبرتو اکو (سال 2002) به‌واسطه‌ی پوست‌نوشته‌ای فراهم می‌شود‌ که او د‌ر سال 1154 میلاد‌ی د‌ر سن 14‌‌سالگی نوشته و کوشید‌ه است د‌استان زند‌گی‌اش را به قلم خود‌ ثبت کند‌:‌ «از گنجه‌ی اسقف اوتو صفحه‌های زیاد‌ی د‌زد‌ید‌ه‌ام و تقریباً همه را از د‌م تراشید‌م به‌جز جاهایی که نوشته‌هاش نمی‌‌‌‌رفت، لذا حالا آن‌قد‌ر رق برای نوشتن د‌ارم که هرچی د‌وست د‌ارم بنویسم یعنی همان د‌استان خود‌م را با اینکه بلد‌ نیستم لاتین بنویسم.» با اینکه بائود‌ولینو یعنی قهرمان رمان آشکار د‌ر این سن چهارد‌ه سالگی فاقد‌ مهارت‌های لازم اد‌بی برای نوشتن است (متن او فاقد‌ علایم سجاوند‌یِ د‌رست و پر از اشتباهات املایی است)، اما استعد‌اد‌ بی‌نظیری د‌ر یاد‌گرفتن زبان د‌ارد‌:‌ «چون از همان تولگی اگر کسی فقط پنژ پنج 5 کلمه حرف می‌زد‌ عین خود‌ش شروع می‌کرد‌م به حرف‌زد‌ن... آوریل سال 1204 میلادی است، و قسطنطنیه، پایتخت شکوهمند امپراتوری بیزانس به دست شهسواران جنگ چهارم صلیبی تاراج و سوزانده می شود. در گرماگرم کشتار و اغتشاش، بائودولینو، یکی از مقامات بلندپایهٔ دیوانی را از کشته شدن به دست صلیبیون نجات می دهد و داستان خارق العادهٔ خود را برای او که مورخ نیز هست، بازمی گوید. بائودولینو روستازادهٔ اهل شمال ایتالیا استعداد فطری بی نظیری در آموختن زبان های مختلف و دروغ گفتن دارد. هنگام کودکی به یک سرکردهٔ نظامی در بیشه ها برمی خورد و او را با هوش و درایت خویش تحت تأثیر قرار می دهد. سرکردهٔ نظامی که خودِ امپراتور فردریک بارباروسا است، بائودولینو را به فرزندی می پذیرد و او را به دانشگاه پاریس می فرستد؛ و آنجاست که او گروهی از دوستان بی باک و ماجراجو را گرد می آورد. این گروه سرخوش از اروپا، با اسطوره های خویش ساخته عازم جستجوی کشیش یوحنا می شود، پادشاه و روحانی افسانه ای که بر قلمروی پهناور در شرق حکومت می کند: سرزمینی وهم گونه با موجوداتی که چشمانشان بر شانه ها و دهانشان بر شکم هاست؛ سرزمین خواجه ها، تک شاخ ها، دوشیزه های دلربا،... به دیگر سخن، اکوی داستان گو در اوج درخشش.