الملهوف علی قتلی الطفوف،مولف ابن طاووس

این کتاب با بحث دربارۀ گریستن و خود را به گریه زدن بر مصیبتهای اهل‌بیت آغاز مى‌شود. آنگاه متن کتاب در سه بخش (مسلک) مرتّب شده است. مسلک اوّل «در امور پیش از جنگ» است و شامل روایات تا پیش از ورود امام به کربلا. در این مسلک، نخست از ولادت امام و روایات رسول خدا -ص -در بارۀ شهادت او باختصار سخن رفته و در ادامه بدین مسائل پرداخته شده است: رفتن امام به مکّه برای خودداری از بیعت با یزید، نامه‌های اهل کوفه به امام، رفتن مسلم بن عقیل به کوفه و رخدادهای در آنجا، رفتن امام حسین به سوی کوفه، برخورد امام با حُر، رفتن امام به کربلا و.... یک مطلب قابل توجّه در این مسلک ملاحظه مى‌شود: نویسنده گفته است امام حسین مى‌دانست که در این سفر به شهادت مى‌رسد و متعبَد به آن بود. (ص99-100). البتّه این مطلب در نسخه‌ای که کتاب حاضر بر پایۀ آن چاپ شده است وجود ندارد، بلکه در نسخه‌های دیگر موجود است. از این رو مصحّح، آن رادر پاورقى آورده و احتمال داده است که حاشیۀ مؤلف بر کتاب باشد. مسلک دوم، «در وصف جنگ و مقدّمات آن» است و رخدادهای در کربلا و شهادت امام و اصحاب او. و سرانجام مسلک سوم «در امور پس از کشته شدن امام» است و در آن به روانه کردن اسیران به نزد ابن زیاد، دفن پیکر شهیدان، روانه کردن اسیران به شام و از آنجا به مدینه و... پرداخته شده‌است. در مسلک سوم نیز یک مطلب قابل توجه ملاحظه می‌شود: نویسنده گفته است اسیران اهل‌بیت یس از برگشت از شام به کربلا رفتند و در آنجا جابر بن عبدالله انصاری و دیگران را دیدند که برای قبر امام حسین آمدند. پس همگی چند روز در آنجا به عزاداری پرداختند