کتاب دین پژوهی معاصر،تالیف علی اکبر رشاد

کتاب که در صدد جریان شناسی دین پژوهی در ایران است پیشگفتار کتاب سه گفتمان شاخص را در ساحت حکمت و معرفت دینی ارزیابی می کند: گفتمان متجمد سنتی، گفتمان متجدد غرب گرا، گفتمان مجدد احیاگر. رشاد در مورد جریان اول می نویسد: جریان متجمد، با خصلت تصلب بر میراث بازمانده از سلف، متحجرانه بر مشی و مرام علمی معرفتی سنتی پای می فشرد و دیده از دیدار مناظر و مکاتب نو پدید و فرابومی فروبسته و قرن هاست که دین پژوهی را به تحشیه نگاری و تعلیقه زنی بر آثار و آرای کهن فروکاسته و اجتهاد را حتی، تقلیدی می خواهد. نویسنده این کتاب در مورد جریان متجدد معتقد است: جریان متجدد، با انقطاع از تبار علمی خود و با بی اعتنایی و قدرناشناسی نسبت به ذخائر و خزائن غنی و قویم حکمی و معرفتی خودی، دل در گرو فکر و فرهنگ غرب غالب دارد و با گرته برداری از جنبش اصلاح دینی در آن دیار و پدیده ی پروتستانتیزم مسیحی، آرمان و آرزوی «نودینی» و «پروتستانتیسم اسلامی» را در سر می پرورد