لاله برافروخت نویسنده اسماعیل فصیح

داستان در سال های قبل از انقلاب شروع شده و تا زمان انقلاب ادامه دارد . ناصر آخرین پسر خانواده فقیری در درخونگاه است که برادران و خواهرش و پدرش در مبارزه بر علیه رژیم کشته شده اند . ناصر رماتیسم قلبی دارد و توانایی زیادی برای مبارزه ندارد . آنها فامیل ثروتمند و وابسته به رژیمی به نام قدسی خانم دارند که دختر آخرش میترا مخالف شیوه زندگی طبقه اشراف هست و وقتی 12 ساله است در ختم یکی از برادران ناصر با ناصر که او هم 12 ساله است آشنا می شود. عصری آفتابی ، اوایل شهریورماه سال یکهزار و سیصد و پنجاه هجری شمسی.ویلای‏ نیاوران خانم قدسی خسروی صدر قائناتی،در دامنه ‏های البرز،شمال تهران. نسیم ملایمی نوک‏ درخت های سرو و کاج و افرا و چنار و اقاقیای اندک خزان‏زده را می ‏لرزاند. ساختمان سه طبقه و سفید رنگ به سبک ایتالیایی،با باغ بزرگ به سبک ایرانی،انگار از خواب اشرافی تنبل بعد از ظهر آخر تابستان بیدار می‏ شود. وسط باغ،حوض آرام دراز کشیده،بزرگ و بیضی شکل و حاشیه سنگی،با مجسمه ‏های کوچک فرشته و قوی سفید،و فواره ‏های بلند.در دو سمت حوض،و در هردو سوی‏ راه اتومبیل ‏رو،گل های داودی و کوکب و اقاقیای قرمز و رز پاییزی با رنگ های دلنشین به باغ طراوت‏ بیشتری می‏ بخشد. حدود ساعت شش است که رانندهء قدسی خانم،میترا و مادربزرگش فاطمه سادات خانم را با مرسدس بنز 280 نقره ‏ای متالیک،از در باغ می ‏آورد تو،و از باریکهء اتومبیل روی سمت راست باغ‏ می ‏آورد بالا.پیرزن از چلهء یک فامیل دور و قدیمی از جنوب شهر برمی‏ گردد. میترا کوچولو هم با او رفته بود. وقتی بنز به پای پله‏ های ساختمان ویلا می ‏رسید،میترا از شیشهء اتومبیل سرگرد جهانگیر را دید.سرگرد خواستگار کتی(کتایون)خواهر میترا بود و چند وقتی می‏شد که می‏ آمد و می‏رفت.اکنون درحالی‏که با یک دست سلام نظامی می‏داد از پله ‏ها می ‏آمد پایین.ولی چندان خوشحال نبود. سرگرد جلو بود و خواهرش دنبال او. پشت سر آنها هم قدسی خانم،و بالاخره کتی تا میان پله‏ ها...