از نخستین و مهمترین سرگذشتنامههاى عارفان و معتبرترین منابع آداب و اصول طریقت است که از دیرباز تاکنون جزو منابع دست اول عرفان و تصوف بوده است. این کتاب، دایرة المعارفی از معارف دینی با گرایش عرفانی و صوفیانه است. فصول 23 تا 32 به مباحث خاص عرفانی اختصاص دارد و بقیه کتاب درباره اعتقادات، اخلاقیات، احکام شرعی و عبادات است که البته با ذوق عرفانی تبیین شده است.
این کتاب را میتوان جزء کتب حدیثی هم محسوب کرد، زیرا نویسنده به حدیث بسیار متکی است. برخی از محققان، روایات او را تضعیف کردهاند، اما واقعیت این است که در این کتاب هم روایات قوی و هم مرسل و مقطوع هست. در هر حال نمیتوان به دلیل وجود معدود روایات غیرقابل قبول از اصل آن صرف نظر کرد. نویسنده آنچه در توان داشته به کار برده و کاستیهای او در مقابل محسناتش اندک است. از سوی دیگر عارفان و نویسندگان دیگر مطالب او را تنقیح و گزینش کردهاند.
