مردم شناسی نویسنده علی اکبر ترابی

مروری بر کتاب مردم‌شناسی علم است و از این رو قادر به تبیین، پیش بینی و کنترل روابط پایدار بین نمودهای حوزه فرهنگ انسانی یا جامعه بشری است . تحقیقات و نظرات متخصصان این رشته‌ها نشان داده‌است که هرجا مطالعه درباره انسان به صورتی عمومی و کلی و همه‌جانبه‌است اصطلاح آنتروپولوژی، و هر جا به صورتی منطقه‌ای، محدود و مربوط به یک زمینه‌است، اصطلاح اتنولوژی به کار می‌رود. در سال 1349 «شورای وضع و قبول لغات و اصطلاحات اجتماعی» با در نظر گرفتن همه جوانب و مراتب، اصطلاح انسان‌شناسی را در مقابل کلمه آنتروپولوژی، به مفهوم وسیع کلمه (مطالعه عمومی انسان، شامل جسمانی، باستانی، تاریخی، اجتماعی و فرهنگی) و اصطلاح مردم‌شناسی را در مقابل کلمه اتنولوژی، به معنی مطالعه هر یک از نهادهای انسانی (اقتصادی، اجتماعی، دینی، سنتی و فرهنگی) در محدوده معین برگزید. هر جامعه‌ای می‌تواند به تناسب فرهنگی خاص تحول یا تغییر پذیرد و هر بار با شکل‌گیری‌های متفاوت در فواصل زمان، نظام جدیدی را تحمیل کند. شناخت روش‌های یک علم و کاربرد اندیشه‌های یک قوم نیز در حیطه‌ی مسائلی است که در بطن یک جامعه فرضی نهفته است. از این‌رو مطالعه روزگاری که بر جامعه می‌گذرد در گرو دقت، کنجکاوی و صبر و حوصله وافری‌ست. با نگاهی موشکافانه بر تار و پود گذشته و حالش می‌توان به ارزش و اعتبار جامه‌ی پیرو کهن‌وشی که بر تن کرده است پی برد. در این کتاب بحث بر سر کوششی است که پژوهشگران مردم شناس برای شناخت اقوام و راه‌های مطالعه آنها در تحت شرایط مهم جغرافیایی،‌ زیستی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و ... از خود نشان داده‌اند. مردم شناس پیش از همه، چیزی جز یک فرد تنها در برابر انسان‌های محل تحقیق خود نیست. اما، درست درهمین‌جاست که کارش شروع می‌شود، یعنی به عنوان یک فرد پیش از اینکه به کیفیت کارش بپردازند، خود وی مورد قضاوت قرار می‌گیرد.