سفردر تصوف و عرفان با تکیه برمنابع اسلامی وامهات متون عرفانی،مولفان ناصرمحسنی نیا واکرم بخشی

تحقیقی درباره اهمیت و جایگاه سفر در فرهنگ اسلامی‏ به خصوص در عرفان و تصوف اسلامی‏ با استناد به مهمترین کتب عرفانی است. از دیدگاه نویسندگان، سفر و سیر و سلوک عرفانی مهمترین بخش این جریان مهم فکری است؛ چون در نگاه عارفانه، زندگی عبارت از سلوک تدریجی آدمی‏ از نقص به کمال و از خاک به افلاک است. در عرفان اسلامی،‏ سفر جسمانی از جمله مستحسنات شمرده شده و برای آن تاثیر فوق العاده در پرورش و کمال روحی انسان قائل شده‏‌اند‏. بی تردید تاکید عرفا بر سفر، ریشه در آموزه‏‌های اسلامی‏ و تعالیم قرآنی دارد که بارها انسان را به سیر و سلوک در آفاق و انفس و عبرت اندوزی از سرنوشت دیگران دعوت نموده است. مهمترین نتایج تحقیقات به این شرح است: بین سلوک عارفانه و سفر تناسب‏های زیادی وجود دارد. از نظر منازل، زاد راه، مرکب، نیاز به راهنما و… بین سفر جسمانی و سفر روحانی تناسب‏‌های متعدد وجود دارد. بسیاری از اصطلاحات و نهادهای صوفیانه بر ارتباط با مفهوم سفر شکل گرفته است، زیرا به اعتقاد عرفا زندگی چه در بعد جسمانی و چه بعد معنوی چیزی جز یک سفر هدفدار نیست. بهره‌بردن از مهم‌ترین منابع علوم اسلامی‏ به خصوص کتب عرفانی از مهم‌ترین ویژگی‏‌های این تحقیق است. نویسندگان به استناد به 170 کتاب مهم علوم اسلامی‏ توانسته‌‏اند‏ که به خوبی از عهده این تحقیق برآیند و جایگاه سفر در فرهنگ اسلامی را ترسیم نمایند.