دین نامه های ایران نویسنده سیدمحمدباقر نجفی

مؤلف پس از شناخت و تاملاتى كه درباره تقسيم معارف و معلومات بشرى به عنوان اساس نظريات متخصصان فن كتابدارى به دست آورد، به نقد طبقه‌بندى ديوئى پرداخت. تا آنجا كه متوجه شد، در ارائه طرح كتاب‌شناسى كتاب‌هاى دينى ايران نمى‌تواند، به هيچ يك از الگوهاى رايج كتابدارى متمسك شود. آنچه را كه مؤلف خود از تاريخ علوم اسلامى و فهارس موضوعى نسخه‌هاى خطى كتاب‌هاى خطى كتاب‌خانه‌هاى مصر، تركيه، هندوستان، مغرب سوريه، عراق....و محتويات و مندرجات كتاب‌ها در بستر فرهنگ دينى ايران كسب كرده بود، به فهرستى رسيد كه اكنون نيز اساس موضوع بندى اين كتاب است. در اين فهرست موضوعى، دو جنبه اساسى؛ يعنى: طبقه بندى علوم دينى و خصوصيات ملى تحليل و نگارش چينى علومى كاملا به هم تلفيق شده است. به نحوى كه نه مى‌توان آن را الگوئى براى طبقه‌بندى اسلام دانست، و نه شكلى براى طبقه بندى كتاب‌هاى دينى ايران در همه ادوار تاريخ ايران- مسلمان.در واقع الگوى چنين كتابى براى شناخت سير ترجمه، انديشه‌ها و تحقيقات ايرانى در زمينه‌هاى دينى، و يا بالعكس شناخت پژوهش‌هاى دينى در سرزمين ايران صده 11 تا 14ق است. پژوهش‌هاى مؤلف بى آن كه قصد تألیفى داشته باشد، مهم‌ترين منبع تدوين چنين مجموعه‌اى شد. سيرى در آثار دينى ايران براى شناخت معرفت دينى، مؤلف را واداشت تا به تدريج بر خوانده‌ها و يادداشت‌هاى خود نظمى ابتدائى بخشد. و فكر تنظيم فهرستى از دانسته‌ها را با نقدها و تحليل‌هائى كه ذيل آن‌ها نگاشته به وجود آورد.