ارتش در گذار از بحران های انقلاب (پیوند ماندگار) نویسنده سید حسین محمدی ودود

حکومت پهلوی که با کودتای سوم اسفند 1299 به روی کار آمده بود، بیش از تمامی سلسله های حاکم بر ایران بر ارتش مدرن و سرکوب گر تکیه داشت. رضاشاه که خود جزو نیروی قزاق بود با حمایت دولت انگلستان تمامی رقبای خود را کنار زد و سلسله پهلوی را تأسیس نمود. در دوران پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی نیز حکومت به سبب نداشتن پایگاه و مشروعیت اجتماعی به بیگانگان و ارتش وابسته متکی بود. او بیشترین وقت خود را در رتق و فتق امور ارتش می گذراند و بیشترین بودجه ی مملکت را به خرید سلاح ها و ادوات جنگی اختصاص داده بود. در رأس ارتش پهلوی افراد وابسته و ژنرال های مطیعی قرار داشتند که اغلب تحصیل کرده کشورهای غربی و وابسته به بیگانگان بودند. با این حال باید حساب فرماندهان بلندپایه ارتش را از بدنه ی ارتش که متشکل از مردم شریف و مسلمان ایران بود، جدا کرد. با اوج گیری انقلاب اسلامی در سال 1356 رژیم پهلوی کوشید ارتش را در مقابل مردم قرار دهد و نوای آزادی خواهی ملت را با گلوله جواب دهد. علی رغم آن امام با هدایت جریان انقلاب توانستند قدرت ارتش را در سرکوب مردم خنثی کرده و آن را به آغوش ملت ایران برگردانند. بدین ترتیب بسیاری از مخالفان و حتی انقلابیان که ارتش را یکی از ارکان حکومت پهلوی می پنداشتند، بهت زده پیوستن ارتش به جریان انقلاب را به تماشا نشستند. به طوری که اعلام بی طرفی ارتش در روز 22 بهمن 1357 به عنوان نقطه پیروزی انقلاب اسلامی تعیین شد. مجموعه پیش رو با مروری بر فعالیت ارتشیان مسلمان و مذهبی در دوران طاغوت و نحوه ی ارتباط آنان با روحانیت مبارز و سایر انقلابی ها، به زمینه ها و چگونگی پیوستن ارتش به انقلاب اسلامی می پردازد. سپس با مروری بر اقدامات ارتش بعد از پیروزی انقلاب در سرکوب ضدانقلاب، نقش تعیین کننده و پیشگام ارتش جمهوری اسلامی ایران را در هشت سال دفاع مقدس در حفظ و حراست کشور از گزند دشمنان سرسخت انقلاب اسلامی مورد بررسی قرار می دهد