دعا در مثنوی نویسنده ابراهیم خدایار

نیایش عبارت است از تجلی دغدغه و اضطراب انسانی زندانی مانده در خویش که به زندانی بودن خویش آگاهی یافته است و آرزوی نجات و عشق به رستگاری، او را بیتاب کرده است.» «نیایش، تجلی روح تنها و تنهایی است؛ تنها و تنهایی به آن معنا که کسی دور افتاده باشد.