استراتژی بین المللی نویسنده جلال الدین فارسی

استراتژی تنها یک جزئش نظامی است که ملت استراتژی اقتصادی، استراتژی سیاسی، استراتژی فرهنگی، استراتژی علمی و تکنولوژی هم باید داشته باشد. از مجموعه این استراتژی ها، استراتژی ملی آن ملت به دست می آید.طراحان چنین استراتژی نمی توانند فقط نظامیان باشند بلکه باید نظامیان و غیرنظامیان هردو در آن شرکت کنند و بعدها وقتی که جنگ ابعاد غیر نظامیش قوی تر شد، استراتژی های دیگری آمدند و این تعریف را تغییر دادند. نیدل اف، مائو، سوفلوسکی مارشال روسی و دیگران عده کثیری در تاریخ استراتژی هستند. این ها آمدند تعریفی را درست کردند، البته این تعریف متعلق به هیچ یک از این ها نیست، از مجموعه حرف هایی که این چند نفر زده اند چنین تعریفی به دست می آید که، استراتژی عبارت است از «علم فن تهیه نقشه ها و وسایلی که وضع کلی مبارزه ای را که در آن نیرو به شکل مستقیم و غیرمستقیم به کار می رود چنان در جهت تحقق هدف سیاست ترتیب دهد که وسایل دیگر از عهده تحقق عاجز باشد.» یعنی نقشه ها تدابیر و وسایلی که وضع کلی مبارزه یا کشمکش که یک بعدش نظامی است چنان تغییر دهد که آن هدفی که قبلاً سیاست به طور مسالمت آمیز و غیرسیاسی تعقیبش می کرد و سرانجام نتوانسته بود تعقیبش کند لازم می شود که وسایل خصومت‎آمیز و غیر سیاست به کار برده شود تا این سوال و این امکانات آن هدف سیاست را به تحقق برساند. «استراتژی عمومی یا استراتژی به معنای عام عبارتست از توسعه سیستماتیک یا توسعه هماهنگ و کاربرد نیروهای یک ملت از جمله قدرت نظامی» یک جمله معترضه «در زمان صلح و در زمان جنگ برای رسیدن به اهداف ملی در صحنه بین المللی»؛ ملاحظه می فرمائید که استراتژی عمومی ملی یک ملت عبارتست از دو سلسله کار، یک سلسله توسعه هماهنگ نیروهای ملت است و سلسله بعدی کاربرد نیروهای ملت که هم در زمان صلح می شد و هم در زمان جنگ عملی است؛ یعنی یک ملت مثل ملت ما باید تمام نیروهایش را از نیروی نظامی، نیروی اقتصادی، نیروی سیاسی، نیروی انسانی، نیروی علمی، قدرت تکنولوژی گرفته تا قدرت اعتقادی قدرت روحی و مجموعه نیروهای ملی همگی را در دوران صلح باید توسعه هماهنگ بدهد.