کتاب محمدبرقله های فضایل،تالیف عباسعلی اختری

ابن ابی العوجاء و ستایش امام صادق الا ابن ابی العوجاء در مدینه نشسته و براساس مسلک دهری خودش به زبان امروز اصالت (ماده با اطرافیان صحبت میکرد. مفضل بن عمر از اظهارات خدا ناشناسانه او برآشفت و گفت ای دشمن خدا، ملحد شدی و منکر باری تعالی گشتی و…. ابن ابی العوجاء گفت: اگر اهل علم کلام هستی با تو صحبت میکنیم اگر حجّت و دلیل تو درست بود از تو تبعیت میکنیم و اگر از اهل کلام ،نیستی نمی توانی صحبتی داشته باشی. و اگر از اصحاب و یاران جعفر بن محمد الصادق هستی او اینگونه با ما حرف نمی زد و اینگونه جدال نمی کرد. او خیلی بیشتر از این سخنان ما را ،شنیده در خطاب با ما فحش نمی گفت، و در جواب از حد آداب تجاوز نمی کرد و به راستی شخصی حلیم و با وقار و سنگین عاقل و متفکر و استوار بود که هیچ ضعف و لغزش و سبکی و درماندگی به او راه نمی یافت. سخنان ما را میشنید و به ما گوش فرا می داد و سعی میکرد حجت و دلیل ما را بشناسد و بفهمد تا هرچه بلد بودیم تمام میکردیم و از آرامی او می پنداشتیم که دیگر حرفی ندارد و پذیرفته است. بعد همه دلیل های ما را با سخنی اندک و خطابی کوتاه فرو می ریخت و با دلیل خود ما را ملزم به پذیرش میکرد و راه عذر ما را می بست، و دیگر نمی توانستیم جواب او را رد کنیم، اگر از یاران و اصحاب او هستی مثل او با ما سخن بگو!