لشگرکشی خشایارشا به یونان نویسنده چارلز هیگ نت مترجم خشایار بهادری

حاوی بیست صفحه تصویر رنگی پرفسور چارلز هینگ نت(استاد تاریخ دانشگاه آکسفورد)، سی و چهار سال تمام موضوع لشگر کشی خشایارشا به یونان را در کالج هرت فورد دانشگاه آکسفورد تدریس کرد و کتاب حاضر را در دوره ی بازنشستگی و در پایان نیم قرن تحصیل و تدریس در قدیمی ترین دانشگاه جهان(با سابقه 800ساله) به نگارش در آورد. تخصص او تاریخ یونان است اما در عمل، منازعات مشهور ایران و یونان را به سبکی شاخص به گونه ای شکافت که کتابش ، مرجعی بی چون و چرا شد. وی نوشته های مورخین برجسته ی معاصر چون گروندی، مونرو،ماکان،ولز و دیگران را به نقد کشید و کاوش بر مبنای تواریخ هرودوت را به کمال خود رساند. شهرت کتاب در میان پژوهشگران غربی از آن رو است که به سان حل یک مسئله ریاضی، ثابت می کند شمار سپاهیان ایرانی در لشگر کشی به یونان حداکثر هشتاد هزار نفر بوده و ارقام نجومی ادعایی راویان هرودوت، اغراق و یا اشتباهی غیر عمد است که خود داستان جالبی دارد. اما نوآوری عمده ی کتاب برای خواننده ی فارسی زبان، نمود بُن علمی یک کاوش تاریخی است که بی شباهت به یک تحقیق ریاضی نیست. امری که متاسفانه تا به حال در نوشته های داخلی عنایت چندانی بدان نشده است در حالی که انتظار می رفت مخاطب اصلی کتاب، ایرانیان باشند. در 25 سال گذشته تنها در مقالات دکتر شاپور شهبازی اشاراتی به آن شده است. نوشته های هرودوت تنها یکی از مدخل های ممکن به تاریخ دوره ی هخامنشی است و قطعا موضوع را می توان از جنبه های دیگری چون هنر، کتیبه شناسی، زبان شناسی، سفال، مذهب و غیره مورد کاوش قرار داد. امید است در آینده پژوهشگران ایرانی سهم خویش را در وضوح بیش تر تاریخ میهن مان ادا کنند. که تاکنون از آن دور بوده اند. نویسنده با وسواسی عجیب و در خور تحسین،یکی از پرآوازه‌ترین و همچنین‌ پیچیده‌ترین مباحث تاریخ دوره هخامنشیان را با استفاده از منابع اصلی باستان،مانند تاریخ‌ نوشته‌های هرودت،تراژدی ایرانیان،آشیل‌ ...و همچنین نظرات و نوشته‌های مورخان‌ برجستهء معاصر نظیر و نوشته‌های مورخان‌ برجستهء معاصر نظیر ماکان،گروندی،بلخ، هروت،کلرومایر،تارن،ولز،لگران،گروته،مونرو،جیانلی، دلبروک،استدرا به نقد کشیده است. از میان تألیفاتی که به فارسی‌ ترجمه شده‌اند،کتاب حاضر شاید تنها اثری باشد که موضوعی‌ خاص را-لشکرکشی خشایارشا به یونان-را با دقت مورد کنکاش‌ قرار داده و در روشن ساختن پاره‌ای از زوایای تاریک دوران‌ هخامنشیان،نقشی ممتاز ایفا کرده است.