کتاب ضیافت افلاطون نویسنده لئو اشتراوس مترجم ایرج آذرفزا

کتاب ضیافت افلاطون اولین اثر عمده منتشر نشده لئو اشتراوس که پس از بیش از سی سال ظاهر شد، این کتاب تجربه بی‌سابقه‌ای را از رویارویی با این محقق مشهور مانند دانش‌آموزانش به مردم ارائه می‌دهد. این سخنرانی‌های تحریک‌آمیز که در پاییز 1959 تحت عنوان «فلسفه سیاسی افلاطون» ارائه شد – تا کنون هرگز منتشر نشده‌اند، اما در عوض از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند – اشتراوس را در بهترین حالت ظریف و روشن‌گر خود نشان می‌دهند. "ضیافت"، اثری از افلاطون، به عنوان یک رساله به تبیین مفهوم عشق با تأکید بر جنبه‌های روایی و داستانی می‌پردازد. این اثر، از جمله بزرگترین دیالوگ‌های افلاطون محسوب می‌شود و موضوع اصلی آن ارتباط با عشق یا اروس است. وقوع این دیالوگ در یکی از مهمانی‌های آتن که حاضری نیز سقراط در آن دیده می‌شود، زمینه‌ساز اتفاقات این داستان می‌شود. این دیالوگ نیز به عنوان یکی از آثار سقراطی افلاطون شناخته می‌شود، در واقع در آن سقراط به عنوان صاحب اصلی صحنه‌ی گفتگوی این دیالوگ ظاهر می‌شود. ساختار روایتی این اثر در بخش‌هایی از آن، خواننده را به مشاهده مکالمه و تبادل نظر میان شخصیت‌های مختلف می‌برد. اما درباره زمان نگارش دقیق این اثر اطلاعات کافی وجود ندارد، با این حال بر مبنای شواهد، معتقدیم که پس از سال 385 پیش از میلاد نوشته شده است. "ضیافت" (یا "Syposium") در واقع تلاش افلاطون برای تعریف و توصیف مفهوم عشق است، و در این رساله به تبیین جنبه‌های مختلف این مفهوم پرداخته می‌شود. افلاطون، یک فیلسوف مشهور و تأثیرگذار، که تلاش داشته است مفاهیم و اندیشه‌های سقراط را به شکل نوشتاری ثبت کند و این کار باعث شده است تا تردید‌هایی در مورد وجود مستقل سقراط به وجود آید. بعضی از افراد و فلاسفه معاصر معتقدند که افلاطون اصول و هدف اصلی فلسفه سقراطی را از دست داده و به سمت‌های دیگری متمایل شده است. با تمامی این نقدها و دیدگاه‌ها، کتاب "ضیافت" می‌تواند به‌عنوان یک ریشه‌یابی در مفهوم پیچیده عشق در انسان، به‌خصوص به لحاظ فلسفی و انسان‌شناختی، مورد توجه قرار گیرد. این اثر به گونه‌ای نقد و بررسی عمیقی از یکی از مفاهیم پرکاربرد و پیچیده انسانی، یعنی عشق، ارائه می‌دهد و باعث می‌شود خواننده به یک درک جدید از این مفهوم پیشرفته برسد.