کتاب مجالس المواعظ و البکاء فی ایام عاشورا نویسنده جعفر شوشتری

اگر آنجایید، سه واقعه امروز دارد. نمی دانم تمام آن سه را می توان گفت یا نه. یکی اینست که حضرت فرمود خیمه زدند، و تمام اصحاب را جمع کرد، ا بدون اهل بیت، برای بیان مصلحت؛ تا وفای ایشان معلوم شود، و حجت ایشان تمام شود، و بیعتی هم تازه کنند، ـ که این جهاد دو بیعت ده بر می خـواهـد؛ بیعت مخصوصی علاوه بر جهادهای دیگر و فرمود: « ای اصحاب من، بدانید دنیا به من پشت کرده است. اگر خیال کنید که شاید فتحی برای من باشد، بدانید که کار گذشته است. بغیر از کشته شدن چیزی نیست . من کسی را مغرور نمی کنم. هرکس بطمع فتح و طمع دنیا آمده است، بیعت را ـ که حق من است ـ از او برداشتم. دیگر خود داند» . ببینید چه اصحابی بودند، و چه وفائی داشتند! هر یک از اصحاب برخاستند و جـوابی گفتند. از آن جمله «زهیر» که تازه هدایت یافته بود، و میگویند این زهیر آن طفلی است که پیغمبر ـ صلى الله عليه و آله ـ به راهی می گذشت. او را دید بازی میکند. حضرت او را گرفت و بوسید، و ملاطفت کرد. اصحاب عرض کردند: این کیست؟ حضرت فرمودند: «این طفل، حسین را خیلی دوست می دارد. یک روز دیدم با حسین بازی می کرد، و خاک زیر قدم او را برمی داشت و می بوسید . تبرئیل به من خبر داده است که در «کربلا» او را یاری میکند» .