بیداری آفریقا نویسنده مویسی ایساکوویچ براگینسکی مترجم جلال علوی نیا - ا. ح. رضوانی

بررسی جنبش‏‏های آزادیبخش ملی در آفریقای استعماری اقیانوس اطلس‌، بدون شباهت به اقیانوس هند که همیشه سمت بادهای آن با تغییر فصل عوض می‌شد، در سواحل غرب آفریقا همیشه در طول سال دارای بادهای شدید از سمت شمال بود. لذا با توجه به عدم پیشرفت کشتیرانی در این منطقه تا اواسط سالهای 1400 میلادی کشتی‌های اروپایی قدرت کشتیرانی در سمت پائین سواحل غرب آفریقا و بازگشت به اروپا را نداشتند بعد از اینکه کشتیرانی پرتقالیها توسعه یافت، توان رفت و برگشت به سواحل غربی در اواسط 1400 میلادی برایشان حاصل شد و آنها توانستند به همه جای آفریقا سفر نمایند. در سالهای 1497و 1498 واسگو داگاما، رهبری یک کشتی تجاری به اطراف دماغه امید نیک و از آنجا به هند را عهده دار شد. در ابتدا پرتغالیها فقط خواهان تجارت طلای گامبیا، ساحل طلائی (غنای کنونی) و امپراطوری کارنگا بودند. آنها همچنین تمایل و کوشش داشتند که حاکمان پادشاهی‌های کنگو و بنین در جنوب نیجریه و جولوف در سنگال را به مسیحیت دعوت کنند. آنها به زودی دریافتند که آفریقای گرمسیری جای مناسبی برای تازه‌واردان نیست و برای آنها خطرناک می‌باشد. اغلب بیش از نیمی از اروپائیانی که در طول یک سال به این مناطق امدند. مبتلا به امراضی همچون مالاریا و تب زرد شده، جانشان را از دست می‌دادند لذا تنها تجارت‌های سود‌آور می‌توانست اروپائیان را جذب این مناطق کند تجارت برده و طلا تنها عامل سود آور جذاب اروپائیان به افریقا شد.