من مقلد امامم

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: «بعد از عبور از عرض رودخانه وقتی رفتیم جلوتر، چشم‌مان به صحنه عجیبی افتاد. هنگامی که از معبر میدان مین عبور می کردیم، دیدیم چند نفر یک گوشه نشسته‌اند و دارند بقیه را تشویق می‌کنند به پیشروی! مدام می‌گفتند: «برادر! برو جلو. خسته نباشی». اولش تعجب کردم و با خودم گفتم یعنی چه؟! خوب که دقت کردم دیدم پا ندارند و خونی و مالی هستند! تازه فهمیدم برای عبور از میدان و به خاطر فرصت کم، چند نفر مجبور شده‌اند هنگام رد شدن، روی مین ها بروند تا معبری باز شود و بقیه عبور کنند. این‌ها حتی پس از آن از خودگذشتگی وصف‌ناپذیر، باز بیکار ننشسته بودند و نیروهای در حال عبور را به پیشروی تشویق می‌کردند. این نشان از روحیه بالای بچه‌ها می‌داد. چه قدرتی می خواست که انسان در آن شرایط خود را نبازد. حتی با آه و ناله، دعوت می‌کردند که پیش روی کنیم. صحنه صحنه عجیبی بود. نمی‌توانیم دربارهاش حرفی بزنیم. چه می شود گفت؟ شب دوم عملیات آن قدر دشمن روی سر ما آتش ریخت که من با خودم فکر کردم محال است تا صبح هیچ‌ کس باقی بماند. تصور کردم همه شهید می‌شوند. چون عراق هر چه داشت ریخت. یکی از چند جایی که من آتش شدید دیدم «محرم» بود. غافل از اینکه اراده خدا چیز دیگری بود. عراق منطقه را از دست داده بود و نمی‌توانست تحمل کند. برای همین تا می توانست زد. اما صبح که شد دیدم هیچ کس چیزی نشده! شاید حتی یک مجروح هم نداده بودیم. دست خدا را می‌شد در این جور مواقع دید...»