سرزمین مهر و ماه عکاس منصور صانع مقدمه کوروش کمالی سروستانی

نزدیک به سه هزار سال پیش، آریایی هایی که در سرزمین های شمالی می زیستند، در اثر مواجهه با سرمای سخت، فزونی جمعیت، افزایش دام و کم قوتی زمین، مهاجرت را آغاز کردند. آنان از دو سوی کوه های قفقاز به دشت های جنوبی سرازیر شدند و در دامنه کوه های زاگرس در نجد ایران سکنی گزیدند. در آغاز کوچنده، رمه دار و چوپان بودند. اما اندک اندک، یکجانشین شدند و قبیله ای از آنان در انشان، حکومت پارس را بنیان نهاد. سر دودمان پارسیان، نام دوستدار اندیشه را برای خود برگزید و بدین سان او را هخامنش خواندند. یک صد سال پس از این زمان بود که کوروش از میان طوفان حوادث برآمد «تا گردونه تاریخ مشرق زمین را به حرکت اندازد.» همه پارسیان در زیر فرمان او یگانه شدند و او آرام آرام، فرمانروایی اش را گسترش داد. ابتدا ماد، سپس لیدی، آنگاه بابل و پس از آن سرزمین های دور و دور... کوروش با اندیشه ای بلند، کرداری نیک، دادگرانه، آسان گیر و شکیبا، امپراطوری ایران را پی افکند و بدین سان به پهنه تاریخ پیوسته ایران و جهان گام گذاشت.