

پرسیلا نویسنده: نورالله خرازی (نوری)
آن شب از بروکلین برمی گشتم ، یکی از شبهای سرد ژانویه 1946 بود. مه غلیظ و بی سابقه ای فضای نیویورک را فرا گرفته لندن را به خاطر انسان می آورد ، چراغ های قوی الکتریکی به سختی در مه و تاریکی نفوذ کرده بیش از چند قدم را روشن نمی ساخت. رهگذران یقه پالتوها را بالا زده به عجله می گذشتند و همه چیز مبهم و غیرمشخص به نظر می رسید.
وقتی مه فضا را فرو می گیرد و تاریکی بال های اسرارآمیز خود را می گستراند من آرامش و سکون لذت بخشی در خود حس می کنم ؛ چون خیال می کنم زشتی های زندگی موقتا در پس پرده ای مخفی می شوند ، محیط کوچکتری می بینیم و در نتیجه کمتر دچار حیرت و سرگردانی هستیم و کمتر غم می خوریم.
از «ریگوپارک» گذشته وارد خیابان ۶۳ شدم. دیر وقت بود و کسی در خیابان دیده نمیشد. یعنی راستش را بخواهید بواسطه تاریکی و مه نمی توانستم ببینم کسی میگذرد یا نه؟. سعی می کردم سامعه خود را بکار انداخته و از صدای پای عابرین شخصیت و حالت روحی آنان را تشخیص دهم. نمیدانم چه مدت در این مه غلیظ و آرامش بخش قدم میزدم (یا بهتر بخواهید) غوطه میخوردم! ...