دیوان اشعار بابافغانی شیرازی نویسنده: بابافغانی شیرازی به کوشش احمد سهیلی خوانساری

بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سده نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی در شعر فارسی می‌دانند. او در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد.بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود.

بابافغانی شاعری عاشق‌پیشه بوده و در عشق بس ناگواری دیده و ملامت و طعن شنیده و به همین مناسبت میان شعرای عراق بیش از تمام معاصرینش سخنش شورانگیز و در خواننده مؤثر است و کم غزلی از او یافت می‌شود که از ناله‌های جانسوز و فریادهای دردناک این شاعر شوریدۀ نامراد اثری نداشته باشد.