پاسخ به یک سوال خودمانی چرا عقب مانده ایم نویسنده یوسف فرامرزی

درد مردم جامعه‌ی ایران این است که با این پنداشت که دیگران، مزاحم ما هستند و منافع آن‌ها مزاحم منافع ماست، راهبرد "تقابل منافع" را اساس زندگی و تعامل خویش با دیگران ساخته‌اند. ردپای این تفکر بیش از هزار سال در آثار به جا مانده از خودی و بیگانه به خوبی روشن است. برای درمان این درد باید گفت از آن‌جایی که تنها بخشی از جامعه‌ی ایران به این درد مبتلا هستند، درمان از این طریق خواهد بود که حوزه‌های نفوذ پنداشت "تقابل منافع" را کاهش و حوزه‌ی نفوذ فرهنگ "هم‌سویی منافع" را به تدریج، توسعه دهیم. این مهم جز از طریق تعلیم و تربیت صورت نمی‌پذیرد و لازم است که در این حوزه از کار از حضور کارشناسان روان‌شناسی برای آموزش پدر و مادرها، معلمان و مدیران در دوران حساس زندگی فرد سود جسته شود تا آن‌ها در تربیت شخصیت‌های برجسته و با تفکر توافق منافع، نقش خود را ایفا نمایند. بدیهی است در این میان، آموزش رده‌های مختلف مدیران در الویت‌ اول قرار خواهد داشت. روش دیگر حرکت از پایین به بالاست که در این حالت، مسئولیت اجرا به عهده‌ی متفکران، اندیشمندان و نهادهای مردمی است، اما این راهی است طولانی و معلوم نیست که آهنگ توسعه‌ی جهانی، اجازه‌ی زبان طولانی را به ما بدهد یا خیر؟ در این کتاب سعی شده است تا معایب، ضعف‌ها و آسیب‌های موجود در جامعه‌ی ایران بررسی شده و در خلال این بررسی به سئوالاتی از این دست پاسخ داده شود: چه عاملی باعث شده که مردمانی قانون‌گریز داشته باشیم؟ چرا به رغم داشتن امکانات مادی مناسب، سرزمین ثروتمند و مردمی باهوش، کشور ما از رشد خوبی برخوردار نیست؟ چرا درآمد سرانه‌ی ما در مقایسه با کشورهایی مثل کره، سنگاپور و مالزی در سطح پایین است؟ چرا دادگستری‌های ایران مملو از جمعیت است؟ و در یک کلام سرچشمه‌ی رفتارهای ما کجاست؟