فراسوی تناقض راز شیطان نویسنده موریس وینتر مترجم سید ابوالقاسم پورحسینی

مفیستوفلس: من آن روحم که همیشه بر سر انکار است؛ و این رفتاری است برحق، زیرا هر آنچه وجود دارد شایسته ویرانی است، پس بهتر آن که هیچ چیز وجود نداشته باشد. بدین سان، همه آنچه شما نام گناه، ویرانی، یا مختصر بگویم، آنچه تعبیر به شر می‌شود به آن می‌دهید، همان سرشت من است.... فاوست - گوته جنگ میان خیر و شر مسئله تازه‌اى نیست. وقتى به آموزه‌هاى روشنگر قرآن مراجعه مى‌کنیم، مى‌بینیم ریشه‌هاى آغاز چنین نبردى به ساعات ابتدایى خلقت بشر بازمى‌گردد. بعد از آن‌که شیطان در برابر انسان سر تعظیم فرود نیاورد و در برابر امر الهى تکبر ورزید، جایگاه خویش را در بهشت رحمت خدا از دست داد. ابلیس که دیگر نه در ملکوت حق راهى داشت و نه میان فرشتگان مقرّب وجاهتى، در برابر عظمت الهى سوگند یاد کرد آدمى را به راه باطل و کفر به آفریدگارش بکشد. بعد از آن‌که موفق به اغوا و اخراج آدمى از باغ تکریم الهى شد، عرصه براى فریب انسان از سوى شیطان هموار گردید. عقیده بسیارى از عبرانیان باستانى در مورد نیروى شرّ در سطح عقاید ساده آنیمیزم (جاندارپندارى عناصر طبیعى، اعتقاد و ایمان به موجودات روحانى و پرستش جانداران) بود و از آن درجه بالاتر نرفته بودند و براى شیطان توانایى و قدرت مقاومت در برابر یهوه را هیچ‌گاه قایل نبودند؛ ولى این باور در طول تاریخ، تکامل یافت و براى این قوه موذى و تبهکار القاب گوناگون قرار دادند که نام شیطان پیش از همه ذکر شده است. اولین بار که از این موجود ملعون نام رفته، در صحیفه زکریاست که او را همتا و هماورد فرشتگان قرار مى‌دهد و اغواکننده و فریب دهنده آدمیان مى‌داند. نویسندگان کتب عهد عتیق نیز نام شیطان را در کتب و متون تاریخى دیرینه درج کرده و حتى در اسفار پنج‌گانه از وجود او در جنت عدن سخن گفته‌اند.