سیمای زنده بگوران نویسنده آناتولی مارچنکو مترجم فتح الله دیده بان

خاطراتی از زندان های شوروی زمانی که در زندان « ولادیمیر » بسر می بردند ، بارها دچار ناامیدی شدم . گرسنگی و بیماری ، و بالاتر از اینها ضعف و عدم توانایی مبارزه با بدی ، کار را به جایی می رساند که حاضر بودم به زندانبانها حمله کنم تا مرا بکشم و یا به وسیله دیگیر خودم را از بین ببرم یا ناقص کنم ـ همچنان که در برابر چشمان خودم سایرین این کار را می کردند . اما یک چیز مانعم می شد ، یک چیز به من قدرت ادامه زندگی در این کابوس را می داد ـ امید به اینکه از اینجا بیرون خواهم آمد و آنچه را که دیده و متحمل شده ام برای همه بازگو خواهم کرد . به خودم قول دادم که بخاطر همین هدف همه چیز را تحمل کنم و رنج را به پایان برسانم .این را به رفقای خودم که می بایستی سالیان دیگری پشت میله ها، پشت سیمهای خاردار بمانند، وعده داده بودم. در فکر آن بودم که این ماموریت را چگونه انجام بدهم . فکر می کردم که این امر در کشور ما، در شرایط سانسور شدید و کنترلی که «کا.گ.ب.» برای هر کلمه از گفتار دارد ، غیر ممکن خواهد بود . اصولاً نتیجه ای هم نداشت : همه آنقدر دچار سنگینی ترس شده بودند و فشار شرایط زندگی آنقدر همه را مرعوب ساخته بود که هیچکس تمایلی به دانستن حقیقت نداشت . روی این اصل قصد داشتم به خارج فرار کنم تا مشاهدات خود را بعنوان سند و مدرک برای تاریخ باقی بگذارم .