آوازهای ایرانی شاعر فرامرز سلیمانی

شعرهای 1354 – 1366 فرامرز سلیمانی (زادهٔ 1319 در ساری – درگذشتهٔ 4 دی 1394 در واشینگتن دی‌سی) شاعر، مترجم، روزنامه‌نگار، ناشر و ویراستار ادبی ایرانی بود. از او به عنوان بنیانگذار خیزش شعری جریان موج سوم در ایران یاد می‌شود.پیش از انقلاب 1357 ایران، او از جمله شاعرانی بود که در کنار پرویز اسلامپور (شاعر موج نو و شعر حجم)، احمدرضا چه‌کنی (شاعر موج نو و شعر حجم)، همایونتاج طباطبایی، مینا دست‌غیب، آذر مطلق‌فرد و مهین خدیوی در شعر ناب از آنان نام برده می‌شد. در دوره‌ای که پس از انقلاب جریان‌های ادبی دوباره به راه افتاد، سه‌شنبه‌ها همراه عده‌ای از دوستان در زیرزمین کتاب‌فروشی بوک‌شاپ دور هم جمع می‌شدند. گروه سه‌شنبه‌شب‌ها که سلیمانی در کنار محمد مختاری، جواد مجابی، کاظم سادات اشکوری، عمران صلاحی، عظیم خلیلی و علی دهباشی اعضای آن بودند گروه چهارشنبه‌شب‌ها را تشکیل داند که در آن رضا براهنی، نصرت کریمی، بهروز دولت‌آبادی، امیرحسین آریان‌پور شاعران و نویسندگان جوان‌تری مثل احمد محیط حضور داشتند. به عنوان فرزند طبیعت و پیرو نزدیک نیما یوشیج، اشعار او بسیار شخصی و نوستالژیک بود... پیش از گذشتن رویای بلند خواستن پلک های شب راتفسیر می کند. در خم راه مسافر کدامین خطه میهمان چشمهای منتظر است؟ تنها آن سوی دیوارها نسیم سپیده را بر چهره ی خیابان می پراکند و پلک ها رویاها رامی روبند. پلک های همیشه با رویاها . *** از سفر شاهنامه آمدیم با کولبار حماسه سوار بر شبرنگ و بر روز راندیم . از دیدگاه نگران کوهو دشت تا فراسوی افق. و بر شب راندیم و آتشی که در راهبرافروختیم توفانی بزرگ در فراخنای گیتی پدید آورد و پسانگاه که شعله هافرونشست در آنسوی توتنها بودی. از سفر دور و دراز شاهنامه می آیی با قامتیکه اسطوره ی بی مرگی است و پهلو به پهلویت اسبی بی سوار و واپسین منزلگاه نگاه پرستشگاه سترگ آتش پایاست.