هشدار به زندگان نویسنده روژه گارودی مترجم علی اکبر کسمائی

ما چگونه در حال مردن و میراندن نوع بشر هستیم؟ این کار را چگونه با مصرف همه‌گونه منابع انرژی، داریم انجام می‌دهیم؟ چگونه کره‌ی زمین را داریم غیر قابل زندگی می‌سازیم؟ انرژی و منابع زمین در طول میلیونها سال در دل خاک نهفته و ذخیره شده است. ما [غربی‌ها] به غیر حق ادعا کرده‌ایم و مدعی هستیم که حق داریم همه‌ی این انرژی و منابع زیرزمینی را در طی یک نسل به هدر دهیم. همچنین، هشتصد سال است که انسان از ذغال سنگ مستخرج از دل زمین استفاده می‌کند ولی نیمی از آن را در طی سی سال اخیر مصرف کرده است! و نیز نیمی از میزان مصرف نفتی را که انسان از آغاز کشف و استخراج آن به کار برده است تنها در طی ده سال اخیر سوزانیده است! اگر همه‌ی مراکز هسته‌یی را که قرار است ساخته شود بر پا سازند، در طی بیست سال آینده، ذخیره‌ی «اورانیوم» زمین از میان می‌رود. همچنین اگر منابع جدیدی از نفت و اورانیوم کشف و استخراج شود، در صورتی که میزان مصرف این دو ماده بصورت کنونی ادامه یابد، خطر پایان یافتن این دو منبع و سقوط وحشتناک همه چیز با آن، تا چند سال دیگر بیشتر طول نخواهد کشید... جنگل های جهان نیز در معرض خطر نابودی است.یک سوم درختان موجود در جنگلهای جهان به سال 1882 که در حدود دو میلیارد هکتار جنگل را پوشانیده بود، در سال 1952 بریده و مصرف شد. این جنایت در حق طبیعت و محیط زیست آدمی، پیوسته ادامه یافته و افزایش هم پیدا کرده است: در هر دقیقه، بشر امروز، بیست هکتار جنگل را از میان می‌برد.خمیر لازم برای کاغذ روزنامه‌ی «نیویورک تایمز» در روز یکشنبه که شماره‌یی فوق‌العاده دارد و هشتاد درصد صفحات آن فقط اعلانات است، مستلزم قطع درختان پانزده هکتار از جنگل‌های کانادا است. برای چاپ نسخه‌های عادی این روزنامه در هر روز، کاغذی لازم است که از قطع درختان شش هکتار از جنگل‌های کانادا به دست می‌آید... در مورد اسراف و تبذیر و ریخت و پاش مواد غذایی، تنها ذکر دو نمونه کافی است، دو نمونه‌یی که بسیار هم سر و صدا براه انداخته است: در سال 1974 مجتمع اقتصادی اروپا (CEE) دویست و بیست و پنج میلیون فرانک فقط خرج از میان بردن میوه‌ها و سبزیهایی کرد که بیم آن می‌رفت بهای میوه و سبزی را در بازار پایین بیاورد! در فرانسه در همان سال و به‌همین دلیل برای حفظ به‌اصطلاح بازار دویست و پنجاه هزار تون سیب زمینی را از بین بردند! در ایالات متحد آمریکا، تهیه کنندگان شیر، ده میلیون تن «لاکتوسروم» یا شیر رقیق را (گویا سالانه) دور می‌ریزند، و حال آنکه ماده «پروتئینی» موجود در این شیر، اگر خشک شود، می‌تواند هشت میلیون نفر را تغذیه کند. در فرانسه، یک کارخانه‌ی پنیرسازی معمولی، هر روز حدود دویست تون از این ماده را دور می‌ریزد در صورتی که اگر خشکانده شود، دوازده تن ماده‌ی مغذی از آن به‌دست می‌آید... گارودی در این کتاب استدلال می‌کند که نظم نوین جهانی بر پایه دروغ‌ها و فریب‌های بزرگی بنا شده است. او معتقد است که وعده‌های صلح، رفاه و دموکراسی که توسط طرفداران نظم نوین جهانی داده می‌شود، توخالی است و واقعیت این نظم، چیزی جز جنگ، فقر و استبداد نیست. گارودی به‌ویژه از نقش رسانه‌ها در تبلیغ و ترویج نظم نوین جهانی انتقاد می‌کند و آن‌ها را ابزاری برای شستشوی مغزی افکار عمومی و پنهان‌کردن واقعیت‌های ناخوشایند می‌داند. یکی از محورهای اصلی کتاب، نقد سیاست‌های اقتصادی نئولیبرالی است که به‌عنوان مبنای نظم نوین جهانی ترویج می‌شود. گارودی معتقد است که این سیاست‌ها بر پایه خصوصی‌سازی، مقررات‌زدایی و آزادسازی تجارت بنا شده‌اند و در نهایت منجر به افزایش نابرابری، فقر و بی‌ثباتی اقتصادی در سراسر جهان شده‌اند. او به‌ویژه از نقش نهادهای بین‌المللی مانند صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی در تحمیل این سیاست‌ها به کشورهای در حال توسعه انتقاد می‌کند. گارودی همچنین به نقد سیاست‌های مداخله‌جویانه آمریکا و متحدانش در امور داخلی سایر کشورها می‌پردازد. او معتقد است که این مداخلات، که به بهانه مبارزه با تروریسم، گسترش دموکراسی یا حمایت از حقوق بشر انجام می‌شوند، در واقع با هدف تأمین منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی آمریکا و متحدانش صورت می‌گیرند. گارودی جنگ‌های افغانستان و عراق را نمونه‌هایی از این سیاست‌های مداخله‌جویانه می‌داند