کوچ و کویر نویسنده نصرت رحمانی

نصرت رحمانی (زاده: 1308 در تهران، مرگ: 1379 در رشت) یکی از شاعران معاصر نوگرای ایران است. دوره آموزشهای دبستانی و دبیرستانی را در همین شهر به پایان رساند و سپس وارد مدرسه پست و تلگراف و تلفن شد سپس به کار در رادیو پرداخت سپس به روزنامه نگاری پرداخت سپس مسوول صفحات شعر مجله زن روز شد. آقاى رحمانى من شعرهاى شما را بارها در مطبوعات این شهر خوانده ام. اول دفعه قطعه «شب تاب» را که براى من خواندید، من نسبت به احساسات لطیف شما تحریک شدم. آن چیزهایى که در زندگى هست و در شعر دیگران سایه اى از خود نشان مى دهد، در شعر شما بى پرده اند. اگر این جرأت را دیگران نپسندند براى شما عیب نیست! ولى من نمى خواهم براى اشعار شما مقدمه نوشته باشم، دیوان شعر وقتى که مطالب قابل تفسیر وتوضیح نداشت شاید چندان محتاج به مقدمه نباشد. خود اشعار مقدمه ورود وتأثیر در فکر و روح دیگران است. از اینکه اشعار شما به بهانه اوزانى آزاد، وزن را از دست نداده و دست به شلوغى نزده است، قابل این است که گفته شود: تجدد در شعرهاى شما با متانت انجام گرفته است! اگر در معنى تند رفته اید، در اداى معنى دچار تندورى هایى که دیگران شده اند نشده اید! اسفند ماه 33 ــ نیمایوشیج ...ای رهگذر ، درنگ که چون مار تشنه کام خوابیده ام کنار گون های نیمه راه زنجیر تن به زهر هوس آب داده ام تا پیچمت به پای در این دوزخ سیاه ابلیسم ای رهگذر ابلیس زندگی مردم فریب و رهزن و خودخواه و خون پرست خورشید من سیاهی و فریاد من سکوت هستی من تباهی و پیروزی ام شکست بر سینه ام مکاو کویریست جای دل تف کرده از نفس های ناکسان امیدهای من همه در او فنا شدند جز جای پا نمانده از آنها به جا نشان در دیده ام مخواب که گوریست جای چشم در آن نگاههای مرا خاک کرده اند هر گه که طرح عشق کشیدم ، به گونه ای با زهر کینه عشق مرا پاک کرده اند تابوت من کجاست که در انتظار مرگ در این کویر شب زده تنها غنوده ام ای مرگ سر گذار دمی روی شانه ام شعری برای آمدنت من سروده ام