راحه الصدور و آیه السرور در تاریخ آل سلجوق نویسنده محمد بن علی راوندی مصحح محمد اقبال مجتبی مینوی

این کتاب، تاریخ سلسله بزرگ سلجوقی را از برپایی اش در اوایل سده پنجم قمری تا سقوط آن (590 ق/ 1194 م) در بر دارد. شرح دراز دامنی در باره رویدادهای پنج سال پس از این زمان ، در آن وجود دارد که از روند نقل اتفاقات تا 595 (1199) گزارش می‌دهد. نویسنده در پایان هر بخش از کتاب، به مدح و ثنای غیاث الدین می‌پردازد و قصیده‌ای نیز به نامش انشا می‌کند. ارزش تاریخی این کتاب، به روایاتی وابسته است که از سال‌های 555- 595 (1190- 1199)؛ یعنی دو دوره آخر سلسله سلجوقی (پادشاهی ارسلان و طغرل) خبر می‌دهند.اطلاعات این دو دوره، دست اول و دراز دامنند، اما گزارش‌های کتاب در باره اوایل دوره سلجوقی، به دشواری آموزنده و سودمند است و دوره‌های سلطنت دوازده پادشاه نخست این سلسله، بسیار چکیده و به شیوه‌ای ناخوش آیند گزارش شده‌اند.تنها منبع اطلاعات تاریخی مؤلف این کتاب در بخش‌های آغازین، سلجوق نامه ظهیر الدین نیشابوری است که معلم سلطان ارسلان و خویشاوند راوندی بود.