کتاب سیاست هسته ای دولت احمدی نژاد و مواضع شخصیت

شخصیت ها مطرح‌شدن پروندهٔ هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران در آژانس بین‌المللی انرژی و سپس شورای امنیت سازمان ملل، یكی از موضوعات بسیار مهم در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران به‌خصوص از دورهٔ هشتم ریاست‌جمهوری تا دورهٔ دهم بوده است. بی‌تردید پروندهٔ هسته‌ای ایران بهانه‌ای برای سردمداران نظام سلطهٔ جهانی برای تحت‌فشار قراردادن بیشترِ جمهوری اسلامی ایران بوده است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد كه اكثریت ملت ایران، انرژی هسته‌ای را حق مسلم خود دانسته و از آن دفاع می‌كنند. در میان نخبگان سیاسی هم موضع‌گیری‌های متفاوتی وجود دارد: گروهی پافشاری بر حقِ هسته‌ای را خلاف منافع ملی و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران دانسته و در دورهٔ ششم مجلس از رهبر انقلاب خواستند تسلیم شود. اصلاح‌طلبان تلاش می‌كردند با تنش‌زدایی و اعتمادسازی مانع ارسال پروندهٔ ایران به شورای امنیت سازمان ملل شوند، حتی اگر به تعطیلی تمام مراكز هسته‌ای ایران بینجامد. نخبگان سیاسی اصلاح‌طلب بر اساس مبانی معرفتی خود درگیری با نظام سلطه را به نفع جمهوری اسلامی ایران ندانسته و همراهی و گفت‌و‌گو را به‌عنوان راه‌حل مطرح می‌کردند. در مقابل نخبگان اصول‌گرا عقب‌نشینی در پروندهٔ هسته‌ای را معادل عقب‌نشینی نظام اسلامی و انقلاب اسلامی در برابر نظام سلطه می‌دانستند. کتاب سیاست هسته‌ای دولت احمدی‌نژاد و مواضع شخصیت‌ها پروندۀ هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران در دولت‌های نهم و دهم و مواضع شخصیت‌ها را از سال 1384 تا 1390 را در ایران و کشورهای آژانس انرژی اتمی بررسی کرده است. این کتاب شامل 4 بخش می‌شود؛ در بخش اول مبانی نظری و تاریخی این بحث مطرح شده، در بخش دوم به بررسی مواضع مقام معظم رهبری،هاشمی رفسنجانی،حسن روحانی،علی لاریجانی، محمود احمدی نژاد، محمدخاتمی، سران فتنه و... پرداخته شده است. بخش سوم پروندۀ هسته ای ایران در دولت احمدی نژاد را مورد بررسی قرار می‌ددهد و در بخش پایانی آثار و نتایج سیاست های هسته ای دولت نهم و دهم مطرح شده است. خواندن کتاب سیاست هسته ای دولت احمدی نژاد و مواضع شخصیت ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم خواندن این کتاب را به پژوهشگران تاریخ و علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم. بخشی از کتاب سیاست هسته ای دولت احمدی نژاد و مواضع شخصیت ها «از زمان انفجار اولین بمب اتمی در 1945 توسط آمریکا، جهان متوجه انرژی‌ای شده است که می‌تواند بی‌نهایت مخرب و در عین حال در بسیاری از برنامه‌های عمرانی و توسعۀ کشورها در خدمت بشر قرار گیرد.»