مسیح فرزند انسان جبران خلیل جبران مترجم سیمین پناهی فرد

مسیح،فرزند انسان که در واپسین سال های عمر جبران خلیل جبران نگاشته شده است که در سال 1928 میلادی منتشر گردید.از مجموعه شانزده اثری که از این نویسنده توانا در دست است،هشت کتاب به زبان انگلیسی نگاشته شده و سپس به عربی برگردانده شده است که مسیح فرزند انسان نیز از این دسته است،زیرا جبران معتقد بود سرزمین هایی که به زبان انگلیسی سخن میگویند بیش از کشورهایی است که به عربی تکلم میکنند این کتاب از هفتاد و هفت بخش تشکیل شده که هریک از آنها، دربرگیرنده مطالبی است که از زبان دوستان، دشمنان و کسانی که عیسی(ع) را دیده یا می‌شناسند، بیان شده است. جبران در اینجا بی هیچ تعصبی به عیسی(ع) و یارانش، یا نفرتی از دشمنانش، خاطرات هریک را با واژه و اصطلاحاتی زیبا و درخشنده بیان کرده است. در حقیقت گناهی نیست که مرد یا زنی به تنهایی آنرا مرتکب شود بلکه همه مردم در ارتکاب آن جرم شریک اند اما آن کسی که کیفر می شود تنها حلقه ای از زنجیر آویخته به گردنهایتان را جدا می کند و با غم بدبختی خود بهای شادی زودگذر شما را می پردازد. بارها به ذهنم خطور کرده که او، رؤیایی بیش نبود؛ رؤیایی که مردان و زنان بی‌شماری، در ژرف‌ترین خواب‌ها و آرام‌ترین سپیده‌دمان، به خواب دیده‌اند. گویی هر یک از ما که این رؤیا را برای یکدیگر بیان می‌کنیم، آن را چون حقیقتی می‌پنداریم که به واقع رخ داده است، چندان که از پندار خویش، آن را جسم و از اشتیاق خویش آن را آوایی می‌بخشیم و در پایان، او را ذاتی حقیقی برای ماهیت وجودی خویش قرار می‌دهیم. اما حقیقت آن است که مسیح یک رؤیا نبود، زیرا سی سال است او را شناخته‌ایم ودر درخشش نور نیمروز، او را به دیدگان خویش عیان دیده‌ایم. دستان او را لمس کرده و از اینجا به آنجا در پی او روان شده‌ایم. سخنانش را شنیده و کارهایش را دیده‌ایم. آیا هیچ به ذهنتان خطور کرده است که خود ما نیز اندیشه‌ای در جستجوی دیگر اندیشه‌ها و یا رؤیایی گذران از شهر رؤیاها بیش نیستیم! رویدادهای بزرگ هماره با زندگی ما بیگانه‌اند، هر چند ماهیت طبیعی آنها در طبیعت سرشت ما ریشه دارد. آنها با وجود این‌که ناگهانی می‌آیند و می‌روند، اما ماهیت واقعی‌شان با سالیان و نسل‌ها همگام است