مجموعه آثار فارسی تاج الدین اشنوی نویسنده نجیب مایل هروی

قرن ششم و هفتم هجری این کتاب، مجموعه آثار فارسی «شیخ ابومحمد محمود بن خداد بن یوسف»، مشهور به«تاج الدین اشنوی»، عارف برجسته نیمه دوم قرن ششم و نیمه اول قرن هفتم ه. ق است. ظاهرا او در حوالی سال 550 ه. ق در«اشنه»، از بلاد آذربایجان زاده شده است. بعدها به هرات رفته و به سیر و سلوک عرفانی و درس و وعظ پرداخته است. از«اشنوی»، نگاشته های مفصل و آثار متعدد در دست نیست، ظاهرا وی از جمله مشایخی است که بسیار می دانسته و اندک می نوشته است. مجموعه حاضر، شامل آثار منثور و منظوم فارسی این عارف بزرگ است. این آثار عبارتنداز: 1- رساله «غایه الامکان فی درایه المکان» 2- پاسخ به چند پرسش 3- اشعار بازمانده رساله«غایه الامکان فی درایه المکان» از نگاشته های بی بدیل زبان فارسی در خصوص حقیقت مکان است. سوای نثر شیوا و کهن و پخته مؤلف، این رساله مورد توجه بسیاری از مشایخ و محققان علوم و اصول عرفانی قرار گرفته است. با توجه به تازگی اندیشه و آرای «اشنوی» درباره مکان و زمان، پایان بخش این مجموعه، بخشی از نوشته های سایر عرفا در معرفت زمان و مکان است.