نغمه ی آسمانی نویسنده سیدجواد ذبیحی مقدمه محمد محیط طباطبایی

همه با هم به سوی خدا ..... نخستین کتاب منظوم فارسی که در دنبال تعلیم قرائت قرآن کریم در مکتب خانه های قدیم به نوآموزان می آموختند دفتر کوچک مناجاتی بود مشتمل بر چندین پند سه مصراعی هم وزن که یک بند گردان مشترک عربی داشت. بند اول آن را که هنوز به خاطر دارم در اینجا می نویسم: یا رب به حق مصطفی آن شافع روز جزا بگذر زعصیان و گناه استغفرالله العظیم سید جواد در سال 1309 زاده شد. پدرش سید اسماعیل ذبیحی، مداحی از ساکنان روستای درکه واقع در شمال تهران بود. جواد ذبیحی از جوانی فینه عربی به سر می‌گذاشت و در نشست‌های مذهبی تهران و شهرستان‌ها شرکت می‌کرد. با وجود آن‌که تحصیلات رسمی نداشت، تمام ردیف‌های آوازی را به خوبی می‌شناخت. او از سال 1336 با همکاری داوود پیرنیا و هنرمندانی چون حسن کسائی، رضا ورزنده، جلیل شهناز، احمد عبادی، مرتضی محجوبی، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حسین تهرانی، مهدی خالدی و فرهنگ شریف، وارد عرصهٔ موسیقی غیر مذهبی شد و آوازهایی را به یادگار گذاشت. او به همراه ساز آواز نمی‌خواند، بلکه در ابتدا آن‌ها دقایقی بداهه‌نوازی می‌کردند و سپس ذبیحی یک آواز کامل را بدون ساز می‌خواند و در انتها بار دیگر هنرمندان به اجرای موسیقی‌سازی می‌پرداختند. در سال 1347 مجموعه‌ای از اشعار منتخب توسط وی با عنوان نغمه‌های آسمانی که در مناجات‌های خود در رادیو ایران می‌خواند در 165 صفحه با مقدمهٔ محمد محیط طباطبایی و توسط انتشارات عطایی به چاپ رسید. ذبیحی همچون خواجه عبدالله انصاری بر خواندن مناجات‌ها به فارسی تأکید داشت.ذبیحی همچنین به خاطر صدای شفاف، زنگ‌دار و با وسعت و حجمی مناسب، تحریرهایی عمیق و تأثیرگذار، و آشنایی با ردیف موسیقی آوازی ایران شناخته می‌شد.