طنز سرایان ایران از مشروطه تا انقلاب 2 جلدی نویسندگان مرتضی فرجیان و محمد باقر نجف زاده بار فروش

طنز در لغت به معنی افسوس کردن، مسخره کردن و طعنه زدن است و در اصطلاح ادبیات به نوع خاصی از آثار منظوم و منشور ادبی گفته می‌شود که انتقادی را بصورت خنده‌آور مطرح می‌کند و معادل Satire اروپایی به معنی انتقادی و طنزآمیز می‌باشد. طنز در ادبیات کهن در ادبیات قدیم ما طنز به معنی امروزی آن و نوع ادبی مجزا و خاص وجود نداشت. شاعران بزرگ ما مثل رودکی، سنایی، انوری، سعدی و حافظ و مولوی با سخره گرفتن جامعه و ناهنجاری‌های آن بر بی‌عدالتی، تبعیض، ظلم و جهل و فقر می‌تازیدند و به رواج بی‌اخلاقی و رذایل و پلیدی انتقاد می‌کردند. مثلاً "رودکی" خطاب به نمازگزاران ریاکار می‌گوید: روی به محراب نهادن چه سود؟ دل به بخارا و بتان طراز ایزد ما وسوسه عاشقی از تو نپذیرد، نپذیرد نماز! عصر مشروطه دوران شکوفایی طنز نویسی بود، که با باز شدن فضای سیاسی، طنز به عنوان نوع ادبی جدید، ساتیر Satire (که در اروپا با آثار نویسندگانی چون سروانتس، رابله، مارک تواین و فیلیدینگ شناخته شد) مورد توجه نویسندگان واقع شد. بعد از قرنها سکوت و خفقان، دورانی آغاز شد که مردم و نمایندگان آنها یعنی نویسندگان، ادبا و حتی مردان سیاست، امکان بازگفتن آنچه سالها آزارشان می‌داد را یافتند.