کتاب پل های قدیم ایران نویسنده محمد علی مخلصی

موضوعی که در این کتاب توجه من رو به خودش جلب کرد این بود که در گذشته در بسیاری از موارد پل ها رو با ارتفاع ثابت و در یک خط مستقیم ارتفاعی نمیساختن. یعنی در برخی موارد پل هایی وجود داره که ارتفاع دهانه وسط پل بالاتر هست و برای عبور از روی پل باید یک سربالایی و بعد یک سراشیبی را طی نمود. این ویژگی برای جلوگیری از تخریب پل در هنگام طغیان رودخانه هست. تا حجم آب بیشتری از زیر پل عبور کند و پل مانع عبور آب نباشد و به این شکل از تخریب پل جلوگیری می شود. بی توجهی به این موضوع که در بناهای تاریخی و معماری گذشته ایران به اون توجه شده در امروزه موجب خسارت های چشمگیری در مواقع سیل بوده است. پل هایی که امروزه در کشورمان ساخته میشود عموماً تخت بوده و در برخی موارد پیش بینی سیلاب و بالا آمدن سطح آب در آنها نشده است.